Nota biograficzna
Wiktor Hugo urodził się 26 lutego 1802 roku w Besançon. Ojciec jego, Leopold, rodem z Lotaryngii, był oficerem wojsk napoleońskich, matka, Zofia, pochodziła /. mieszczańskiej rodziny bretońskicj. Wiktor miał dwóch starszych braci, Abla i Eugeniusza. Dzieciństwo spędzali chłopcy bądź przy matce w Paryżu, bądź w miejscowościach, gdzie aktualnie przebywał ze swoimi oddziałami ojciec. Południowe Włochy (1808) i Hiszpania (1811-12) to kraje, do których przybyła na pewien czas rodzina Leopolda. Jednak małżeństwo faktycznie było w rozkładzie. Ojciec Wiktora, od 1809 generał i wkrótce hrabia cesarstwa, związany był z Katarzyną Thomas, a matka z generałem Lahorie, rozstrzelanym w 1812 za udział w spisku rojalistycznym. Rodzice żyli w separacji i oddali synów do paryskiego internatu Cordier, gdzie młody Wiktor przebywał trzy lata (1815-18). Po ukończeniu szkoły średniej zamierzał rozpocząć studia wyższe, lecz pochłonęła go całkowicie praca literacka. Wyróżniony nagrodami na poetyckich konkursach młodych, umieszczał swoje wiersze, przeważnie ody, w czasopiśmie proburbońskim "Le Conservateur littéraire" (1819-20).
Rok 1821 wypełniony miał pracą nad powieścią grozy Han z Islandii. W tymże roku umarła matka młodego pisarza, a ojciec wkrótct potem zawarł małżeństwo z Katarzyną. Stosunki między synem a ojcem zaczęły się poprawiać. W 1822 Wiktor Hugo ożenił się z Adelą Foucher, z którą miał pięcioro dzieci: Leopolda Wiktora (zmarłego w niemowlęctwie), Leopoldynę, Karola, Franciszka Wiktora i Adelę. W tymże roku ukazał się zbiorek poezji Ody i wiersze różne, a na początku 1823 Han z Islandii. Poeta otrzymał wówczas od króla pensję w wysokości 1200 franków.
Od lipca 1823 do czerwca 1824 Hugo współpracował intensywnie z czasopismem literackim "La Muse française", zamieszczając w nim wiersze i artykuły krytyczne. Pismo to, monarchiczne, ale i przychylne nowym tendencjom w literaturze, odegrało dużą rolę w krystalizowaniu się kierunku romantycznego. Zbiorki poetyckie z lat 1824, 1826 i 1828 świadczą coraz wyraźniej o nowatorstwie hugoliańskiej sztuki poetyckiej. Jednocześnie ewoluuje polityczna orientacja młodego poety. Hugo zniechęcił się do reżymu Burbonów-, stał się liberałem i zaczął dostrzegać wieLkość Napoleona. Po śmierci ojca w 1828 podziw dla owej postaci przemienił się w jej kult.
